TCS Amsterdam Marathon: a new PR!!

Nederlandstalige versie onderaan

TCS Amsterdam Marathon: a new PR!!

Last weekend it was time for my sixth marathon. We left towards Amsterdam on Saturday after our girl’s ballet class. Because of construction works in Eindhoven we had to take another route and it took a little longer before we arrived in Amsterdam. I tried not to think about too much so I wouldn’t get stressed already. First we went to the Marathon Expo to pick up my BIB and shirt. After our visit to the expo we headed back to the car for another half hour drive to Zandvoort. We rented a little house there to spend the night. After our arrival in Zandvoort we immediately went to the beach with the kids for a little walk. It was obvious they needed it after all the driving we did. After a while we headed back to the house for my last portion of pasta before the marathon. After we’ve put the kids into bed, we checked how to go to Amsterdam the day after. I was supposed to take the train to Amsterdam but because of some works on the track from Zandvoort to Amsterdam it was no longer an option. In the end we decided that my wife would drop me off at the Kiss & Ride zone and she would drive further too a carpark Rai-Amsterdam. From there she went to the Amstel Park with our kids. Like that they could have some fun instead of waiting for me to see me pass by.

Sunday morning at 6.45 am my alarm went. I was already awake in my bed. 1 hour later we would head towards Amsterdam so I went down immediately to eat some bread with a banana. I also prepared a 0,5liter bottle with carbo loader for on the road. Everybody was ready in time and we left at 08 am. We arrived at the kiss & ride zone without any problems. From there I headed towards the Olympic Stadium on foot. Outside the stadium I would meet Kim, who was also going to run the marathon. We entered the stadium together and it was quite impressive. We had 15 minutes left before the race would start so we both went to our own starting box. I was in the starting box with an estimated finish time between 3 hours and 3 hours and 30 minutes. I knew I didn’t had to go and stand in front or I would start too fast. I was still pretty relaxed and my heartrate was still low.

IMG-20191023-WA0002

At 9.30 am the race took off. My heartrate went high straight away even though we didn’t have to start. I couldn’t get my heartrate under control until I had to start running. We ran outside the Olympic Stadium. I enjoyed the atmosphere and all the supporters who were standing outside the stadium. I ran my first km in 5:30 min. During the first kilometers it was difficult to find a good pace. Because of construction works sometimes the road narrowed a lot and we had to stop to avoid incidents. That was not so convenient! Nevertheless I ran faster than 4:50 min/km until 7 km. This was a little bit faster than planned but what surprised me the most was that the pacers of 3h30 min were still running in front of me. I decided not to focus on them too much and run my own pace. I enjoyed all the different sceneries during the race. We ran through the Vondelpark and “Het Rijksmusuem” to leave the city of Amsterdam. After we left the city there was a longer part where we ran next to the Amstel. Even this part passed by like it was nothing. There were musicians playing on boats and we saw the top runners at the other side of the river. This made it very entertaining for us too! We passed by the Amstel Park where Laura was cheering with our kids. Unfortunately I couldn’t give them a high 5 because I was running at the right side of the road and they were standing at the left side. Just seeing them gave me a boost. A little bit further we crossed the Amstel to head back towards Amsterdam City. I passed by the 21,1 km point in 1:43:21. I was running on schedule. I was still feeling good and this gave me a lot of confidence. My heartrate was still below 165 bpm. The pacers of 3:30 were out of sight. I didn’t understand this because I would run sub 3:30 if I could maintain this pace. The race was going great. The only difficult moments were when we passed by the drinking stations. Everything stood at one side of the road. Because of this runners were running in front of each other’s feet just to be able to take a drink. I always tried to stay at the other side of the road as long as possible and went in at the end to take a cup of water.

I passed the 30 km point in 2:27:55. At that time the most important thing was to maintain my pace. I started to think about my previous marathons and what went wrong at that time. I had to get this negative thoughts out of my mind. I was at 36,1 km in 2:59:04. 6 more km to go and I was still on track to run sub 3:30. The last kilometers it was getting harder to maintain my pace. We passed by the last drinking station. Everybody was getting tired and tried to take a lost cup of water before we could run until the finish. Suddenly somebody gave me a little push in my back to get passed behind me. I was close to another runner and had to break to not bump into him. Because of this sudden reaction my body got completely out of balance and all my muscles started to hurt. I had to walk for a while to avoid to get more cramps in my legs. After running a steady pace for 40 km any unexpected movement can get you out of balance. After walking a few 100 meters, I tried to start running again. I lost my pace completely and all my muscles were in pain. I was disappointed that I lost my advantage to run sub 3:30. Suddenly I got passed by some pacers with flags of 3:30. I was totally confused and didn’t understand it because they were running in front of me the whole race. I didn’t want to give up so easily so I tried to join their group and run with them to the finish. Unfortunately I couldn’t keep up with their pace anymore and I had to let them go. I had to walk again a little bit and started to calculate. I realized I could still run a new PB but I had to start running again in that case, so I did. I’ve had the feeling those final kilometers took as long as the rest of the race. Finally I was reaching the Olympic Stadium again. Laura was cheering outside the stadium but I didn’t knew that. I was just trying to get to the finish as fast as possible. When I entered the stadium, I’ve got goosebumps. The music that was playing gave me that final push. I pushed through and crossed the finish line in 3 hours 37 minutes and 25 seconds. I improved my PR with almost one minute. Although a lot more was possible, I was still very happy with it. After 3 marathons without a new PR, I was finally able to run a new PR and I was really happy with this. I sat down for a while when I crossed the finish to let everything sink in a bit. Laura called me to let me know where they were waiting for me. I walked towards to exit and received my medal. I already forgot about the pain and felt nothing but pride. I was happy to see my supporters again. After a while we left because we still had a long walk to do to pick up our car at the carpark. I was happy when we reached and headed back home. Amsterdam, thank you for this beautiful and fun marathon. I’m going to enjoy my runners high some more!

Nederlandstalige versie

TCS Amsterdam Marathon: een nieuw PR!!

Afgelopen weekend was het eindelijk tijd voor mijn 6de marathon. We vertrokken zaterdagmiddag na de balletles van onze dochter richting Amsterdam. Door wegenwerken in Eindhoven moesten we een andere route nemen en duurde het wat langer voor we in Amsterdam waren. Ik probeerde het me zo min mogelijk aan te trekken om niet gestresseerd te geraken. We gingen eerst naar de marathon expo om mijn startnummer en shirt op te halen. Daarna moesten we terug de auto in om nog een half uurtje te rijden tot Zandvoort. Daar hadden we een huisje gehuurd om te overnachten. Na aankomst in Zandvoort trokken onmiddellijk naar het strand om even uit de waaien met de kids. Hier hadden ze duidelijk nood aan na al het rondrijden met de auto. Een beetje later gingen we terug naar het huisje voor een laatste portie pasta voor de marathon. Nadat de kindjes in hun bed lagen, keken we nog eens hoe we het beste richting Amsterdam zouden gaan. Normaal ging ik de trein nemen in Zandvoort maar door werken op het traject Zandvoort – Amsterdam was dit geen optie meer. Ik zag het niet zitten om over te stappen op een bus of dergelijke. Uiteindelijk besloten we dat mijn vrouw mij zou afzetten aan de Kiss & Ride zone en dat zij verder zou rijden naar de parking RAI-Amsterdam. Van daaruit zou zijn met onze kindjes naar het Amstelpark gaan. Zo zouden zij zich daar ook nog wat kunnen amuseren in de plaats van de hele tijd te moeten wachten om mij voorbij te zien lopen.

Zondagochtend om kwart voor 7 ging mijn wekker. Ik lag al even wakker in mijn bed. Een uur later ongeveer zouden we richting Amsterdam vertrekken dus ik ging onmiddellijk naar beneden om een boterham met banaan te eten. Ik had ook nog een halve liter carbo loader klaarstaan voor onderweg. Iedereen was op tijd klaar en om 8 uur zaten we in de wagen. We geraakte vlot aan de kiss & ride zone. Vandaar ging ik te voet verder richting het Olympisch stadion voor de start. Voor de wedstrijd had ik nog met Kim afgesproken. Hij stond opnieuw mee aan de start van de marathon. We gingen samen het stadion binnen en dat was toch best indrukwekkend. Het was nog een goed kwartier voor de start dus we gingen naar de startvakken. Ik stond in het startvak met een verwachtte eindtijd tussen de 3 uur en 3 uur 30 min. Ik wist dus dat ik niet te ver vooraan moest gaan staan of het tempo zou veel te hoog liggen. Ik was nog steeds vrij relaxed en mijn hartslag was ook nog laag.

IMG-20191023-WA0002

Om 09.30 uur werd het startschot gegeven. Mijn hartslag schoot ineens de hoogte in ondanks dat wij nog niet zelf moesten starten. Ik kreeg hem echter niet meer onder controle tot we zelf mochten vertrekken. We liepen uit het Olympisch Stadion. Ik genoot van de sfeer en alle supporters die er buiten stonden om alle lopers aan te moedigen. De eerste kilometer deed ik in 5:30 min. De eerste kilometers werden we soms opgehouden door wegversmallingen door werken. Dat was niet ideaal want plots stond je stil terwijl je net uw ritme aan het zoeken was. Het was in die eerste kilometers een beetje zoeken naar het tempo. Tot aan kilometer 7 liep ik telkens onder de 4:50 min. Dit was toch iets sneller dan gepland maar vreemd genoeg liep de pacer van 3 uur 30 min nog steeds een eindje voor mij uit. Ik besloot om me er niet te hard meer op te focussen en zelf het tempo te bepalen. Ik genoot van de variatie die er was in het parcours. We liepen door het Vondelpark, doorkruiste het Rijksmuseum om vervolgens het centrum te verlaten. Nu stond er stuk langs de Amstel op het programma. Zelfs dit stuk vloog voorbij alsof het niets was. Er was animatie op het water en aan de overkant zagen we de kopgroep lopen wat het voor ons ook leuk maakte. We liepen voorbij het Amstelpark en daar stond Laura met de kindjes te supporteren. Helaas kon ik ze geen high 5 geven want ik liep aan de rechterkant van de weg en zij stonden links. Het gaf wel een boost dat ik ze even gezien had. Een beetje verder liepen we over de Amstel om opnieuw richting Amsterdam te lopen. Ik kwam op het 21,1 punt door in 1:43:21. Dit was dus perfect op schema om mijn doel te halen. Ik voelde me ook nog goed en dat gaf me echt wel vertrouwen. Mijn hartslag zat ook nog steeds onder de 165 bpm. De pacers van 3uur 30 waren uit mijn zichtveld verdwenen. Dit vond ik toch vreemd aangezien ik zelf voor 3 uur 30 zou binnenkomen aan dit tempo. De wedstrijd liep vlot. De enige lastigere momenten waren aan de drankposten. Alles stond aan 1 kan van de weg waardoor het dikwijls chaos was en de lopers voor elkaars voeten liepen om toch nog snel iets te kunnen aannemen. Ik probeerde zo lang mogelijk aan de buitenkant van de weg te blijven tot ik zelf water kon aannemen.

Ik kwam de 30 km voorbij in 2:27:55. Ik had dus iets meer dan 2 min speling. Nu was het dus vooral belangrijk om constant te blijven lopen en niet teveel te verzwakken. Uiteraard begon het wel in men hoofd mee te spelen dat het in mijn voorgaande marathons in deze fase verkeerd liep. Ik moest deze negatieve gedachten uit mijn hoofd krijgen. Ik zat na 2:59:04 aan het punt van 36,1 km. Nog een dikke 6 km te gaan en ik had nog een minuut speling. De laatste kilometers kreeg ik het wel zwaarder maar ik kon het tempo terug redelijk constant houden. We liepen opnieuw een drankpost voorbij. Het was voor iedereen zwaar op dat punt en iedereen probeerde nog snel iets van drinken aan te nemen. Plots voel ik iemand zijn hand in mijn rug en zich afduwen om achter mij door te kunnen lopen. Ik zat zelf kort achter een andere loper en moest daardoor in de remmen gaan zodat ik deze niet omver zou lopen. Na bijna 40 km een goed tempo te kunnen lopen was dit natuurlijk dodelijk voor mijn tempo. Door zo bruusk te moeten afremmen, blokkeerde mijn benen. Ik liep nog een beetje verder maar moest nadien even wandelen. Ik voelde mijn spieren verkrampen maar wilde vermijden dat het erger zou worden. Na een paar 100 meter te wandelen, probeerde ik verder te lopen. Ik was mijn tempo volledig kwijt en alles deed pijn. Ik baalde enorm want mijn marge was opeens helemaal weg. Plots werd ik voorbij gelopen door pacers met vlaggen van 3 uur 30. Ik was helemaal verbaasd en begreep er niets van. Ik gaf me nog niet gewonnen en probeerde aan te pikken in de groep. Ik kon het tempo echter niet volgen en moest ze laten gaan. Ik was even terug aan het wandelen en begon te rekenen. Toen kwam het besef dat ik nog steeds een PR kon lopen. Ik besloot om op mijn tanden te bijten en nog 2 kilometer af te zien. Die laatste kilometers duurden precies even lang als de rest van de wedstrijd. Het Olympisch Stadion was in zicht. Laura stond blijkbaar buiten te supporteren maar dat wist ik niet. Ik was gewoon aan het aftellen om over die finish te geraken. Toen ik het Olympisch Stadion binnen liep, kreeg ik kippenvel. De muziek in het stadion gaf me dat laatste duwtje in de rug. Ik zette door en liep over de finish in 3 uur 37 min en 25 sec. Dit was ongeveer een minuut sneller dan mijn vorig PR. Ondanks dat er meer inzat, was ik niet teleurgesteld. Na 3 marathons zonder PR was het me eindelijk nog eens gelukt een nieuw PR te lopen. Ik ging even zitten om te bekomen en om alles te laten bezinken. Laura belde me op om te zeggen waar ze stonden te wachten. Ik ging verder naar de uitgang om mijn medaille in ontvangst te nemen. De pijn was ik al vergeten en voelde niets dan trots. ik was blij om mijn supporters terug te zien. Na een tijdje gingen we verder richting de parking want we hadden nog een stevige wandeling voor de boeg. Ik was blij dat we aan onze auto waren en richting huis konden rijden. Amsterdam, bedankt voor deze leuke en mooie marathon! Hier ga ik nog even van nagenieten!

TCS Amsterdam Marathon: I’m coming for you!

Nederlandstalige versie onderaan

TCS Amsterdam Marathon: I’m coming for you!

Amsterdam superheroes

This Sunday it’s finally time! After 12 weeks of preparation, I’ll be running my sixth marathon this weekend. It’s almost impossible to believe I ran my first half marathon only 3 years ago in Eindhoven.

After my failure during the Antwerp Marathon, it was difficult to get back into my rhythm. This summer was really busy because off our wedding in Belgium and in Thailand. Before our trip to Asia it was really difficult to get fixed routine in my runs. Thanks to the NN Running Club I could do another physical test towards this marathon at Energy Lab. My test went pretty good but after my test I had a setback. When we got back from Asia, I knew I would have got a lot of work to do. When we got back in Belgium, I started my preparation for Amsterdam immediately. I was able to do all of my runs but because of the setback I’ve had, I was starting to get some doubts. I was wondering if I would get back in shape in time to run sub 3:30.

I was still worrying after my first training weeks in August. My heart rate had to lower down and my speed had to increase at the same time in the lower heart rate zones so I could run 12 km/h in a comfortable way. If you want to run a marathon sub 3:30, you should have got some training weeks where you run between 70 to 80 km. With my schedule I’ve got, I was a bit afraid I wouldn’t reach that amount. After discussing this matter, I’ve changed some of my runs and I’ve made the difference during the recovery weeks less big. September was going to be the crucial month during this preparation. Suddenly the switch came. Everything started to go a little easier. My heart rate kept going down and my speed increased a lot. The first week of September I ran a total of 73 km. The following week was a recovery week. Since I’ve made some small changes in these runs, I still ran 58 km that week. After the recovery week it was time for the 3 toughest training weeks. My confidence was getting better week after week. During the first weekend, I could join a run where we would run on the course of the Kasterlee Marathon. I couldn’t let this opportunity slip away. This run would give me a great idea what to expect on November 17th when I’ll be running the Kasterlee Marathon. Although the course had some tough parts, I still managed to keep my average heart rate in my lowest heart rate zone with an average pace of 11 km/h. I was really pleased with that since my heart rate and pace were much worse a few weeks earlier. I finished the first tough week with a total of 78 km. That was a new week record for me but this record wouldn’t last long!

I’ve had the feeling I was getting stronger day by day. My longest run was planned in the weekend of 28th of September. That weekend was very busy, I had no other option to move my run to Monday morning. I was working at home that day so I only had one option. I’ve set my alarm at 5 am and left 10 minutes later. That morning I ran 30 km with an average pace of 11,1 km/h with an average heart rate of 142 bpm. That is really low for me so I was really happy with it. When I started my prep beginning of August, I could never imagined this would be possible. A good start of the week but I still had to do some tough runs that week finishing the week with the Brussels Airport Half Marathon. Brussels Airport Half Marathon: racereport. At the end of the week I had a total of 94,4 km. What surprised me the most was how fast I recovered between all my runs. After this week I knew enough. I am ready for Amsterdam and I feel totally ready to run sub 3:30 this time. I’ve learned from the mistakes I’ve made in my previous marathons so I will do it different this time. Last weekend some extraordinary results where ran for the marathon which inspired me a lot. This weekend it’s my time to shine! I’m really excited! Now it’s full focus on Sunday. Rest as much as possible, carbo loading and keep away those nerves  as long as possible.

Nederlandstalige versie

TCS Amsterdam Marathon: I’m coming for you!

Amsterdam superheroes

Aanstaande zondag is het eindelijk zover! Na een voorbereiding van 12 weken sta ik dit weekend aan de start van mijn 6de marathon. Dit is bijna niet te geloven dat ik 3 jaar geleden nog maar mijn eerste halve marathon liep in Eindhoven.

Na mijn mislukte marathon in Antwerpen was het toch iets moeilijker om terug in mijn ritme te geraken. Het was een zeer drukke zomer met onder andere onze trouw in België en in Thailand. Dit had als gevolg dat er niet echt regelmaat in mijn trainingen zat voor onze reis naar Azië. Dankzij de NN Running Club kon ik opnieuw een conditietest gaan afleggen bij Energy Lab in aanloop van de marathon. Hoe deze verliep kan je hier lezen: Road to TCS Amsterdam Marathon. Mijn test op zich was best goed maar na mijn test heb ik nog een terugval gehad. Ik wist dat ik na onze reis in Azië serieus wat werk zou hebben. Vanaf dat ik terug in België was, ging ik vol van start met mijn voorbereiding voor Amsterdam. Ik kon mijn trainingen allemaal goed afwerken maar door de achterstand die ik had opgelopen, sloop er toch twijfel in mijn hoofd. Ik vroeg me af of ik wel op tijd op niveau zou geraken om die grens van 3:30 te halen.

Na mijn trainingsweken in augustus was ik er nog steeds niet gerust in. Mijn hartslag moest dalen en mijn snelheid moest ook stijgen in de lagere hartslagzones om comfortabel te kunnen lopen tegen 12 km/u. Om een marathon te kunnen lopen sub 3:30 moet je toch trainingsweken hebben van minstens 70 tot 80 km.  Ik had schrik dat ik er met mijn schema niet zou geraken. Na overleg heb ik een aantal trainingen wat aangepast en het verschil in de recuperatieweken kleiner gemaakt. September ging de cruciale maand zijn in deze voorbereiding. Plots kwam daar die klik. Het begon allemaal wat vlotter te gaan. Mijn hartslag bleef dalen en mijn snelheid ging er opeens een pak op vooruit. De eerste week van september liep ik 73 km tijdens mijn trainingen. Daarna volgde er een recuperatieweek. Door de aanpassingen die ik gedaan had aan mijn trainingen was dit nog steeds een week van 58 kilometer. Nu stonden de 3 zwaarste trainingsweken voor de boeg. Mijn vertrouwen werd met de week groter. In het eerste weekend kon ik een verkenningsloop doen voor de marathon van Kasterlee. Deze kans kon ik niet laten liggen om mee te doen. Zo had ik toch al een idee wat me te wachten zou staan als ik op 17 november de marathon ga lopen. Ondanks de pittige stukken lag mijn gemiddelde hartslag in LSD -Zone en lag mijn gemiddelde snelheid op 11 km/u. Hier was ik best tevreden mee aangezien het in augustus nog een stuk moeilijker was. Mijn eerste “piekweek” sloot ik af met net geen 78 km. Dat was voor mij een nieuw weekrecord maar dat zou niet lang stand houden.

Ik kreeg het gevoel dag per dag sterker werd. Mijn langste duurloop stond normaal gepland in het weekend van 28 september. Door de drukte dat weekend heb ik deze moeten verschuiven naar een maandagochtend. Ik werkte die dag van thuis en had maar 1 optie! Mijn wekker ging om 5 uur en 10 minuten laten was ik vertrokken.  Die ochtend liep ik 30 km aan een snelheid van 11,1km/u en met een gemiddelde hartslag van 142bpm. Dit is voor mij ontzettend laag en hier was ik uiteraard enorm blij mee. Dit had ik begin augustus nooit durven dromen. Verder stond er nog een pittige trainingsweek op het programma met als afsluiter de halve marathon van Brussel op zondag. Brussels Airport Half Marathon: racereport. Zo liep ik die week uiteindelijk 94,4 km! Wat mij nog het meeste verbaasde van allemaal was hoe snel ik recupereerde tussendoor en nergens last van had. Na deze week wist ik genoeg. Ik ben klaar voor Amsterdam en helemaal klaar om sub 3:30 te lopen. Ik heb geleerd uit mijn fouten van de vorige marathons en zal het nu ook anders aanpakken vanaf de start. Afgelopen weekend zijn er straffe prestaties neergezet in de marathonwereld die mij hebben geïnspireerd. Dit weekend is het mijn beurt om te knallen! Ik heb er zo ontzettend veel zin! Nu is het volledige focus op zondag. Voldoende rusten, koolhydraten stapelen en de zenuwen zolang mogelijk weghouden!

Brussels Airport Half Marathon: racereport.

Nederlandstalige versie onderaan

Thanks to the NN Running Club, I could run the Brussels Airport Half marathon last Sunday. This time I didn’t have any time pressure since I wasn’t going for a PB. The most important thing is to keep my focus for next weekend in Amsterdam. My coach advised me to run this race in my first heartrate zone. The last few weeks I’ve made a lot of progress so I would still be running between 11,5 and 12 km/h. Of course I’ve had to keep in mind that Brussels isn’t really flat. It wouldn’t mind if I would run a little bit slower in that case.

The race would start at 10:30 am. I took the train to Brussels, so I had to wake up early. By taking the train it would be more relaxing for me instead of taking the car to Brussels. Yannick was going to take the same train as me. It was going to be his first half marathon during a race. We arrived in time so we could take our time at the Expo to pick up our bib. At the Expo, I ran into Josefien. I know her quite some time now thanks to the NN Running Club. She is one of the copywriters of a lot of interesting topics on the platform of the NN Running Club. On the 3th of December she will release her first book: “Go Run”. In this book she will share a lot of tips to keep having fun while running. I got the honor to share my experiences and tips in this book. I’m really looking forward to the final result! Because of all her deadlines she didn’t really had the chance to prepare herself for this race but still she managed to run a very nice time on this difficult course!

IMG_20191006_190924_487

We were lucky it wasn’t raining before the start of the race. I was waiting at the finish of the mini-marathon together with Yannick. Kim and Jordy were both going to run the mini-marathon and the half marathon. They crossed the finish together. After changing their shirt we went to the starting box of our race. Jordy took the starting box behind us and Yannick, Kim and me took the starting box for 1 hour 50 minutes. The atmosphere was great. Yannick decided to run his own pace since it was his first race. Kim and I decided to run together. The Brussels marathon is known not as a flat race. We could find that out straight from the start. We started the race going downhill. That was fun but we all know: what goes down, must come up. Because of all the rain some parts of the road were slippery so I tried to avoid them. We had a good pace from the start. Right after the start I noticed, I had to go to the toilet although I went before the race. Usually this feeling goes away after a while but this time it didn’t. I don’t come to Brussels that often so I was pleasantly surprised about the beautiful buildings we passed during the first kilometers. When we were running uphill my heartrate got just above my first heartrate zone but this got better once it was flat again. After 7 km we passed by some toilets. You try to do this as fast as possible but nevertheless you still lose 1 minute easily. The most important thing was I felt relieved and it’s easier to run like that.

We left the center of Brussels and ran towards “Ter Kamerenbos”. This was a nice green environment. At a certain point there was a U-turn and Yannick ran across the other side. Just a few minutes later he joined Kim and me. We’ve had some rain already but that couldn’t spoil our fun. The race flew by like crazy and I was really enjoying it. I was also surprised I managed to control my heartrate like this on this course. We knew there was going to be a final part uphill just before the finish. I didn’t want to lower the pace so I pushed through. My heartrate increased a little bit of this but it didn’t matter that much since we were reaching the finish. The triumphbows of the ‘Jubelpark’ were in sight. We did a final sprint and crossed the finish in 1:50:30. My pace was in between 11,5 and 12 km/h and my average heartrate was in zone 1. Mission accomplished! I was really satisfied with my race. After taking the obligated pictures with our medals it was time to put on some dry clothes. We walked towards the Metro to take the train in Brussels Central station to go back home. This day really gave me a lot of confidence for the Amsterdam Marathon next Sunday. It was also a nice payback for my first race ever in Brussels where I didn’t reach the finish. The payback will only be complete when I finished the marathon of Brussels. This means: Brussels, we will meet again! Thanks for everyone who was there to make it such a great day!

 

Nederlandstalige versie

Brussels Airport Half Marathon: wedstrijdverslag.

Afgelopen zondag stond ik dankzij de NN Running Club aan de start van de halve marathon in Brussel. Deze keer zonder tijdsdruk aangezien ik niet ging voor een PR. Het belangrijkste nu is om mijn focus te houden om volgend weekend te kunnen knallen in Amsterdam. De opdracht die ik had meegekregen, was om de wedstrijd af te werken in hartslag zone 1. Ik heb serieus progressie geboekt de voorbije weken. Hierdoor zou mijn snelheid in zone 1 nog steeds tussen de 11,5 km/u en de 12 km/u moeten liggen. Ik moest er uiteraard rekening mee houden dat dit best een pittig parcours was. Het kon dus zeker geen kwaad, dat mijn snelheid een beetje lager zou zijn.

De wedstrijd begon om half 11. Aangezien ik met de trein naar Brussel ging, moest ik toch vroeg uit de veren. Zo zou ik meer ontspannen aan de start kunnen verschijnen en het is gewoon handiger om niet met de auto naar Brussel te rijden. Ik had afgesproken met Yannick die dezelfde trein zou nemen. Voor hem zou het zijn eerste halve marathon als wedstrijd worden. We kwamen goed op tijd aan en konden op ons gemak naar de Expo gaan om ons startnummer op te halen. In de Expo kwam ik Josefien nog tegen. Ik ken haar nu al een tijdje via de NN Running Club. Zij is één van de auteurs van de talloze interessante artikels die op het platform verschijnen. Op 03/12/2019 brengt zij haar eerste boek uit: ”Go Run”. Hierin deelt zij tal van nuttige tips om het plezier in het lopen te houden. Ik kreeg de eer om mijn ervaringen en tips te delen in het boek. Ik ben uiteraard super benieuwd naar het eindresultaat! Moest je dus op zoek zijn naar een leuk kerstcadeau, hierbij de ideale tip! Je kan het boek reeds bestellen via haar Instagram: Josefien_textfairy. Wie weet krijg je wel een gesigneerd exemplaar toegestuurd! Door de drukte van het opleveren van haar boek kon ze zich niet ideaal voorbereiden maar toch liep ze nog een zeer mooie tijd!

IMG_20191006_190924_487

Al een geluk was het voor de wedstrijd nog niet aan het regenen. Ik stond samen met Yannick naar de finish te kijken van de mini-marathon. Zowel Kim als Jordy ging meelopen tijdens de 6,5 km en tijdens de halve marathon. Ze kwamen samen over de finish. Na snel van t-shirt te wisselen gingen we met zijn allen naar het startvak van de halve marathon. Jordy ging een startvak achter ons staan en ik startte samen met Yannick en Kim in het vak van 1 uur 50 min. De sfeer zat er al goed in voor de start. Yannick ging proberen zijn eigen tempo te lopen maar Kim en ik besloten om samen te lopen. Brussel staat gekend als een parcours dat alles behalve plat is. Dat konden we al snel merken. Net na de start liepen we onmiddellijk naar beneden. Dat was leuk om te beginnen maar dan besef je ook dat je snel terug naar boven zal moeten lopen. Door de regen waren er bepaalde roosters die gevaarlijk glad waren. Deze probeerde ik zoveel mogelijk te vermijden. We hadden vanaf de start een goed tempo in de benen. Ik merkte wel vrij snel dat ik een sanitaire stop nodig had. Dit terwijl ik net was geweest voor de start. Soms gaat dit gevoel wel weg na een aantal kilometer maar deze keer dus niet. Ik kom niet zo vaak in Brussel maar was aangenaam verrast door al de mooie gebouwen waar we voorbij liepen in die eerste kilometers. Tijdens de stukken omhoog kwam mijn hartslag wel net uit mijn eerste hartslagzone maar nadien zakte deze onmiddellijk terug zoals gehoopt. Na 7 kilometer kwamen we eindelijk een paar toiletten tegen. Ondanks dat je dit zo snel mogelijk probeert te doen, verlies je toch al snel een minuut. Ik was wel opgelucht want daarna was het nog veel aangenamer lopen.

We verlieten het centrum van Brussel en liepen richting “Ter kamerenbos”. We liepen nu door een mooie groene omgeving. Op een bepaald punt was er een U-bocht en Yannick liep net aan de andere kant toen we uit de bocht kwamen. Niet veel later kwam hij bij Kim en mij aansluiten. We hadden al wat regen over ons gekregen maar dat kon de pret niet bederven. De wedstrijd vloog eerlijk gezegd voorbij en ik genoot er echt van. Ik was ook zeer aangenaam verrast dat ik mijn hartslag zo goed onder controle kon houden op dit parcours. We wisten dat er nog een pittig stuk op ons te wachten stond net voor de finish. Ik wilde het tempo niet laten zakken op die laatste klim dus trok nog even door. Hierdoor ging mijn hartslag wel wat hoger. Dit kon niet zoveel kwaad aangezien het toch de laatste waren. De triomfbogen van het Jubelpark waren in zicht. We trokken nog een kleine eindspurt en liepen over de finish in 1:50:30. Mijn snelheid lag mooi tussen de 11,5 en 12 km/u en mijn gemiddelde hartslag lag nog net in zone 1. Missie geslaagd! Ik was dan ook zeer tevreden met het wedstrijdverloop. Na de verplichte foto’s met onze medailles werd het tijd om droge kledij aan te trekken. Daarna wandelden we richting de metro om vervolgens in Brussel Centraal de trein naar huis te nemen. Deze dag heeft me het nodige vertrouwen gegeven richting de marathon van Amsterdam. Het was ook een mooie revanche voor mijn eerste wedstrijd in Brussel die ik nooit heb uitgelopen. De revanche zal pas compleet zijn als ik de marathon van Brussel heb gelopen. Met andere woorden: Brussel, we zien elkaar nog terug! Bedankt aan alle aanwezigen om er een topdag van te maken!

Running in Asia

Nederlandstalige versie onderaan.

The holidays are over for quite some time now but I would still like to look back at my running experiences this summer. This summer we went to Asia for 3 weeks. We stayed in Singapore with my family in law for a about 2 weeks and we went to Koh Samui, Thailand, for 5 days. During our last stay in Singapore I did all of my runs on the treadmill. If there is one thing that I don’t like, it’s running on a treadmill. This time I decided to do all of my runs out, knowing the weather condition is out of my comfort zone.

During the second weekend of our stay, I planned to join a 15 km race in Singapore. It was very important to me to get out and run there prior to the race. We arrived in Singapore on Thursday and we left to Koh Samui on Monday. So I only had a couple of days to train in Singapore. Usually it’s easy to schedule my runs but when you are on a holiday it’s different. You are not changing your plans because of your runs so it wasn’t easy to find a good timing. In the end I went for a first run in the morning. I planned to run 10 km. I really underestimated this! In Singapore it’s always above 30 degrees and the humidity is close to the maximum. After 2 km only my shirt was soaked and stuck to my body. I planned to run at a easy and comfortable pace. Nevertheless I didn’t manage to get my heartrate under control. This is again the proof that your body needs to adjust to new circumstances. After my run I was really feeling empty. This feeling I never have at home after a run, not even after a long run. I realized that I would have to take it easy during the race the next week and listen to my body.

During our stay in Thailand, I went for a run once. I woke up early for a short 5 km run. As I was going to run on the beach, it seemed fun to go barefooted. Did I regret that afterwards! In front of our hotel and the hotel the next to ours was a nice lane of sand to run. Once I passed the hotels ,the lane was gone. It wasn’t a sand beach but more like tiny stones. This didn’t feel very comfortable for my feet. Every step I took, I sank pretty deep into the beach and I loosed power while running. Nevertheless I really enjoyed my run thanks to the beautiful views and sunset! The humidity wasn’t that bad compared to Singapore so it was nice to run.

The weekend after our stay in Koh Samui my race was scheduled. I had to wake up early as the race was about to take off at 07 am. I joined the “Race against cancer “ and choose to run 15 km. After my first run in Singapore I decided to take it easy. When I arrived in the starting box it was still dark but around 7 am the sun rised. The temperature was already around 30 degrees but the sun wasn’t really burning. Most of the course was next to the water so we had nice little breeze. When the race got started I moved more forward into the group to take my own pace. I was feeling a lot better compared to my first run. I was running around 11 km/h and decided to keep this pace as long as possible. My biggest intention was to enjoy my first race outside Europe and so I did! As the race continued, I kept the good feeling. My heartrate was a little bit higher as it should be at that pace but it was still ok. I was running very consistent and I rarely got passed by other runners. When I passed the 10km-mark, I saw the first runner crossing the finish line at the other side of the road in 58 minutes. After doing some research the winner is apparently holding a few national records in Singapore on his name. Seeing him reaching the finish line gave me a boost to keep pushing for the final 5 km. I tried to increase my pace a little bit and so I managed to pass by some runners. I reached the finish in 1:20:00. I finished 86th of 1229 competitors. I was very happy with this result. We got a very nice medal afterwards. This race will always be very special memory!

After the race I went out for a run a few times but less that I would have hoped for. I knew the way now so I took another route every run. My last run was a touristic run. I ran towards the casino of Marina bay sands and Gardens by the bay to take some nice photos as a memory. Who knows I’ll be back here at the starting line of the marathon one day!

 

Nederlandstalige versie

Hardlopen in Azië.

De vakantie zit er ondertussen al even op maar toch wil ik nog even terugblikken naar mijn hardloopervaringen deze zomer. Dit jaar zijn we voor 3 weken richting Azië vertrokken. We verbleven ongeveer een tweetal weken in Singapore bij mijn schoonfamilie en 5 dagen in Koh Samui in Thailand. De vorige keer dat we naar Singapore gingen, deed ik al mijn trainingen op de loopband. Als er nu 1 ding is dat ik niet graag doe, is het wel lopen op een loopband. Deze keer had ik me dan ook voorgenomen om al mijn trainingen buiten af te werken en dus in weersomstandigheden die ik niet gewoon was.

In het tweede weekend van onze reis stond er een 15 kilometer wedstrijd op de planning in Singapore. Het was dus heel belangrijk om al eens buiten gelopen te hebben voor ik aan deze wedstrijd zou starten. We kwamen donderdag aan in Singapore en op maandag vertrokken we richting Koh Samui in Thailand. Ik had dus een paar dagen de tijd om te trainen in Singapore. Normaal is dit vanzelfsprekend maar op vakantie ga je uw planning niet laten bepalen door uw looptrainingen en zo was het toch even zoeken naar het geschikte moment. Uiteindelijk ben ik op een ochtend kunnen vertrekken voor een eerste ronde van ongeveer 10 kilometer. Wat had ik dit onderschat! In Singapore is het bijna constant rond de 30 graden en de luchtvochtigheid ligt tegen het maximum. Dit had als resultaat dat mijn T-shirt na amper 2 kilometer volledig op mijn lichaam plakte. Ik had mezelf voorgenomen om een rustig tempo te lopen. Desondanks dit voornemen sloeg ik er niet om mijn hartslag onder controle te houden. Zo zie je maar dat uw lichaam echt wel training nodig heeft om in andere omstandigheden te kunnen presteren. Na mijn training was ik echt leeg. Dit gevoel heb ik zelfs niet als ik thuis een lange duurloop doe van meer dan 2 uur. Hierdoor kwam het besef wel dat ik de wedstrijd een week later rustig zou moeten aanpakken en vooral goed naar mijn lichaam zou moeten luisteren.

Tijdens ons verblijf in Thailand ben ik 1 keer gaan lopen. Ik ben vroeg in de ochtend vertrokken voor een korte training van 5 kilometer. Aangezien ik op het strand ging lopen, leek het mij leuk om dit eens te doen op blote voeten. Had ik daar spijt van achteraf! Voor ons hotel en het hotel daarnaast lag een mooie strook zand waar je goed op kon lopen. Eens je de hotels voorbij was, was de strook ook verdwenen. Het was geen zandstrand maar eerder kleine steentjes. Dit was niet zo aangenaam voor mijn voeten. Bij elke stap zakte ik vrij diep weg waardoor je kracht verloor bij het lopen. Hierdoor werd het misschien wel de zwaarste 5 kilometer die ik ooit gelopen heb. Desondanks heb ik er wel ontzettend van genoten dankzij de prachtige uitzichten en zonsopkomst! De luchtvochtigheid was hier niet zo fel waardoor het aangenaam was om te lopen.

Het weekend na ons verblijf in Koh Samui, stond mijn wedstrijd op de planning. Ik moest vroeg uit de veren want het startschot werd al gegeven om 07 uur in de ochtend. Ik heb deelgenomen aan de “Race against cancer“. Ik had gekozen voor de langste afstand, 15 kilometer. Na mijn eerste training in Singapore had ik mezelf voorgenomen om niet te zot te doen. Toen ik aankwam in het startvak was het nog donker maar net voor 7 uur kwam de zon op. De temperatuur was opnieuw 30 graden maar de zon brandde nog niet zo fel. We liepen langs het water waardoor er een aangenaam briesje was. Na het startschot probeerde ik een beetje op te schuiven in de groep om zo mijn eigen tempo te bepalen. Mijn gevoel was veel beter dan tijdens mijn eerste training. Ik liep rond de 11km/u en besloot dit tempo gewoon aan te houden zolang het kon. Mijn voornemen was om vooral te genieten van mijn eerste wedstrijd buiten Europa en dat deed ik ook! Naarmate de wedstrijd vorderde, bleef mijn gevoel goed zitten. Mijn hartslag lag wel hoger dan normaal aan deze snelheid maar dat was normaal gezien de omstandigheden. Ik liep een zeer constante wedstrijd en werd maar amper voorbij gestoken door andere deelnemers. Toen ik het 10 kilometer-punt voorbij liep, zag ik aan de andere kant van de straat de eerste loper de finish bereiken in een tijd van 58 minuten. Na wat opzoekwerk bleek de winnaar enkele nationale records van Singapore op zijn naam te hebben staan. Door zijn finish te zien, kreeg ik nog een kleine boost om niet af te geven in die laatste 5 kilometer. Hierdoor probeerde ik de laatste kilometers mijn tempo nog een beetje te verhogen. Zo kon ik nog een aantal lopers inhalen. Uiteindelijk bereikte ik de finish in 1:20:00. Goed voor een 86ste plaats van de 1229 deelnemers. Hier was ik achteraf dan ook zeer tevreden mee. Als aandenken kregen we een mooie medaille. Dit is een wedstrijd die toch altijd een speciale herinnering zal blijven!

Na mijn wedstrijd ben ik nog een aantal keren gaan lopen maar minder dan ik gehoopt had. Nu kende ik mijn weg waardoor ik telkens een andere route kon lopen. Ik heb van mijn laatste training een leuke toeristische route gemaakt. Ik liep tot aan het Casino van Marina Bay Sands en Gardens by the bay zodat ik leuke foto’s kon maken als aandenken. Hopelijk sta ik hier ooit eens terug aan de start van de marathon!

Advanced Run NN Running Club.

Afgelopen zondag stond er een groepstraining op de planning georganiseerd door de NN Running Club. Deze vond plaats aan de Paalse Plas,  een zeer mooi domein en dus de ideale plek voor deze groepstraining. We waren aanwezig met ongeveer een 25-tal enthousiastelingen waaronder mijn medeambassadeurs Lins en Kim. De training zelf werd geleid door 2 coaches van Energy Lab.

Na een korte briefing door de coaches was het tijd om aan de opwarming te beginnen. Aangezien we met een vrij grote groep waren, werden we opgesplitst in 2 groepen. De ene groep liep aan een tempo van ongeveer 9 km per uur en de andere groep deed de opwarming aan een tempo van 10 à 11 km per uur.

Na de opwarming stonden er enkele stretchoefeningen op het programma. We begonnen met enkele statische oefeningen om vervolgens over te gaan naar dynamische stretching. Er werd ook wat meer uitleg gegeven wanneer je welke oefeningen het beste toepast. Zo leren we toch altijd nog wat bij! Na de stretchoefeningen deden we nog enkele core- en stabiliteitsoefeningen.  Deze zijn eigenlijk wel vrij belangrijk voor ons als lopers. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik hier in het verleden nooit echt aandacht aan heb geschonken.  Enerzijds omdat ik tot op vandaag altijd blessurevrij gebleven ben maar ook een beetje omdat ik niet wist hoe ik er aan moest beginnen. Dankzij deze training weet ik dus ik eindelijk hoe ik met maar een kwartier tijd toch enkele oefeningen kan doen. Ik ga dus toch proberen dit in de toekomst minstens 1 keer peer week mee in te plannen.

Na deze oefeningen was het tijd voor het intensieve gedeelte van de training. Iedereen kon deze afwerken aan zijn eigen tempo maar natuurlijk is het de bedoeling bij een intervaltraining dat uw laatste blok dezelfde intensiteit heeft als het eerste blok. Het plan was om korte intervallen te doen: 150 meter versnellen en vervolgens 150 meter recuperatie ( rustig joggen – dus niet volledig stoppen of wandelen ). Deze oefening moesten we 10 keer herhalen.  Aangezien ik graag interval doe, keek ik wel uit naar dit gedeelte.  Ik had me redelijk vooraan in de groep gezet zodat ik gemakkelijk mijn eigen tempo kon kiezen. De eerste versnelling liep een van de coaches mee om een bepaald tempo aan te geven. Dit lag ongeveer rond de 16 km per uur. Ik kon dit eigenlijk vrij eenvoudig volgen en ik heb het tempo dan ook verhoogd in mijn volgende blokken. De meeste blokken daarna liep ik tussen de 18 en 19 km per uur. Ik kon de herhalingen vrij goed verteren waardoor ik geen verval had in mijn laatste blok.

Nadat iedereen zijn herhalingen gedaan had, werd de training afgesloten met een korte cooling down van een vijftal minuten. Achteraf bleef iedereen nog een beetje hangen om wat na te praten. Het was duidelijk dat de meningen unaniem waren en dat dit een super initiatief is! Ik ben er dan ook vrij zeker van dat er bij de volgende training in Paal opnieuw een mooie en toffe groep aanwezig zal zijn! Heb je zelf ook zin gekregen om deel te nemen aan een groepstraining? Neem dan zeker eens een kijkje op de pagina van de NN Running Club. Onder events kan je al de verschillende tijdstippen en locaties terugvinden.  Deze trainingen zijn trouwens niet enkel voor de meer ervaren lopers. Je kan ook deelnemen aan een start-to-run sessie of een fietstraining! Voor ieder wat wils dus! Neem zeker eens een kijkje en inschrijven maar!

Koen Naert Interview!

Nederlandstalige versie onderaan.

It’s about time to write another blog which I can put under the category “inspirational blogs”. Last year I did an interview with Sunny Schippers ( which you can find here: Een bron aan inspiratie: Sunny Schippers A.K.A MisterMarathon! ). For me it seemed to be wright time to put online a new blog about someone who inspires me a lot. This time he needs less introduction. I did an interview with Koen Naert: European champion marathon in 2018 in Berlin.  What I truly admire in him is how down to earth he remains despite his success.  Koen is someone who makes time for the people. I always received an answer when I asked him something on Instagram for example. Due to his busy schedule some of my questions seem outdated but that doesn’t make the interview less fun to read! Enjoy!

photonews_10731723-017

2018 is the year you got famous with the big audience. After your title at the European championship in Berlin you were in de media non-stop. How did experience this rollercoaster?

“ The period after the EC was very hectic, almost like in a delusion. I wasn’t protected enough and all the requests came to me personally. Me, but especially my wife, had to bite her teeth for a while! Fortunately I was able to surround me with some new people and people who were already in my team to move some stuff. I was able to guard myself so I could focus on Rotterdam, with success!”

In Berlin you ran a time of 2:09:51. The Belgian Record is 2:07:20 ran by Vincent Rousseau. This record is in the books for more than 20 years already. Do you think you will be able to beat this one day?

“ After my 2:07:39 in Rotterdam, I do, hahaha! But everything has to be in place that day because now the Belgian Record is even a bit faster J ! It won’t be easy to run that fast every single time, I know that, but many people don’t know this. It’s really exceptional we run that fast and that with only 3 weeks apart from each other, haha!

After your title in Berlin you will probably receive a lot more invitations to participate at events. This time the build a whole team around you for the Rotterdam Marathon. Does this make it easier for you as a runner or not? People get the idea you always have to deliver?

“ To be honest, I don’t really care about what others think, I follow my own course and I keep it that way. You have to get it done mentally, but I manage. The fact that I got a whole team around me was the reward of the whole team of Golazo, who wanted to guide me in the best possible way towards a good result in Rotterdam.”

You started athletics when you were a young boy. Was it always your dream to become a professional athletic? You combined sports with your job as a medical nurse for a long time but finally you can focus on your sport? I can imagine this was a big relief for you?

“ Everybody sees it that way, but the transition wasn’t that simple! It’s not easy to put something at the side what you like to do. I lost my balance and it took me some time before I could get used to my new life. Now I’m going full speed ahead and my professional career is finally at its best. I can focus on my training without thinking about working in shifts or making difficult bandages. “

As a professional marathon runner you can’t do 10 races a year in this discipline. You combine this with shorter distances. Last year I ran next to you for a while during your warming-up at the ‘Seven hills-run’. Which distance do you prefer besides the marathon?

“That’s a tough one, I do like to run an 10km race to be honest. It depends on my shape, haha. A ten miles or a half marathon when you are out of shape can be painful. A ten 10 km is just half an hour you have to bite your teeth, I can manage that, haha!”

At this moment you are preparing yourself for the Rotterdam Marathon. Do you have any other marathons planned already? Which marathon is on top of your list to run?

“No, not official yet, J! Hopefully I will know this soon!

More and more people are starting to run and the marathon is also becoming more popular. What advice would you give to people like me who try to focus on this distance?

“In the beginning they have to maintain the fun in increasing their training load. A lot of people go too fast and get injured. A good build up is really important for your body. We are, unlike cyclists, not carried by a bike. That is huge load for our body.”

You know like nobody else what kind of sacrifices you have to make to build a career. Would you encourage your sun to step in your footsteps or on the contrary?

“He can do what he wants, on one condition, he has to like what he does!”

As a professional runner you train a lot. You have more chances to get injured. What kind of injuries did you have before and how do you cope with them? Is injury prevention important for you?

“ I don’t like to talk about negative stuff, so I am not going to sum up all of my injuries here :p! Injury prevention is really important for me and I am really grateful for my team!”

For us as amateur runners it’s incredible to see at what pace you guys can run a marathon. Often it even seems you don’t even suffer from it. Is the saying: “Appearances are deceiving” in his place here?

“ Every marathon hurts, I always go all the way during a marathon. The better prepared you are, the longer it takes before you start to suffer. A lot of this is a mental thing. I will never tell myself during a race what I am doing to myself :p! “

23926438_1954084958198341_7823179687959616106_o

Nederlandstalige versie

Koen Naert interview

Het is nog eens tijd om een blogje te schrijven die ik onder de categorie inspiratieblogs kan plaatsen. Vorig jaar heb ik een eerste interview gedaan voor mijn blog met Sunny Schippers dat je hier kan lezen ( Een bron aan inspiratie: Sunny Schippers A.K.A MisterMarathon! ). Het leek me nu wel het juiste moment te zijn om nog eens een blog te posten over iemand die mij enorm inspireert. Het gaat deze keer over iemand die net iets minder voorstelling nodig heeft dan de vorige keer. Ditmaal heb ik een interview gedaan met niemand minder dan Koen Naert: Europees kampioen marathon in 2018 in Berlijn. Wat ik zo enorm aan hem bewonder, is hoe hij met de voeten op de grond blijft ondanks zijn succes. Koen is iemand die steeds bereikbaar blijft ook voor het gewone publiek. Via Instagram heb ik altijd antwoord gekregen indien ik met vragen zat. Gezien het drukke schema van Koen zijn de vragen misschien een beetje gedateerd maar dat maakt het interview er daarom niet minder leuk op! Veel leesplezier!

photonews_10731723-017

2018 is het jaar geweest dat je bekend geworden bent bij het grotere publiek. Na je titel tijdens het EK Marathon in Berlijn was je niet meer uit de media te denken. Hoe heb jij deze rollercoaster beleefd?


“Die periode net na het EK was ontzettend druk, eigenlijk bijna in een roes. Ik was ook niet voldoende afgeschermd, waardoor alles bij mij persoonlijk terecht kwam. Ik, maar vooral mijn vrouw, moest even op haar tanden bijten! Gelukkig heb ik me snel laten omringen door nieuwe mensen en mensen die al in mijn team zaten om wat zaken door te schuiven. Ik heb me ook op tijd kunnen afschermen om mij te focussen op Rotterdam, met succes!”

In Berlijn heb je een tijd gelopen van 2:09:51. Het Belgische record staat op 2:07:20 op naam van Vincent Rousseau. Dit is een record dat al meer dan 20 jaar op te tabellen staat. Denk je dat je in staat bent om dit record nog scherper te stellen?


“Na mijn 2h07’39” in Rotterdam wel, ja, hahaha! Maar dan zal alles moeten meezitten want dat record staat nu nog een beetje harder J! Het zal niet eenvoudig zijn om telkens zo hard te gaan, dat weet ik, maar dat weten vaak de mensen niet! Het is heel erg uitzonderlijk dat er zo snel gelopen wordt en dan nog eens drie weken verschil maar, haha!”

Na je titel in Berlijn krijg je vermoedelijk een pak meer aanbiedingen om deel te nemen aan events. Zo krijg je zelfs een gans team dat rond jou gebouwd wordt voor de marathon van Rotterdam. Maakt dit het voor jou gemakkelijker als loper of net niet? Men krijgt natuurlijk een bepaald verwachtingspatroon dat je altijd zal schitteren?


“Ik trek me weinig aan van wat anderen denken eigenlijk, ik volg mijn eigen traject en daar hou ik me aan. Je moet het natuurlijk mentaal wel klaarspelen, maar dat lukt me nog wel redelijk. Het feit dat ik in Rotterdam een eigen groep en goede omstandigheden verkreeg is de verdienste van het team van Golazo die mij zo goed mogelijk wouden begeleiden in mijn weg naar een toptijd in Rotterdam.”

Je bent als jonge snaak met atletiek begonnen. Is het altijd je droom geweest om van je sport je beroep te kunnen maken? Je hebt lang jouw job als verpleegkundige moeten combineren met sport maar eindelijk kan je er nu vol voor gaan. Ik kan me voorstellen dat dit een hele verademing moet zijn?


“Iedereen ziet dat zo, maar die transitie is niet eenvoudig gegaan! Het is niet simpel om iets aan de kant te zetten die je graag deed. Ik was mijn evenwicht kwijt en dat heeft wat tijd nodig gehad om te wennen aan mijn nieuwe leven. Nu bol ik op volle toeren en komt mijn prof bestaan tot zijn recht. Ik kan me ten volle focussen op mijn eigen kunnen zonder shiften te moeten afwerken of zware verbandzorgen te doen.”

Als professioneel marathonloper kan je geen 10 officiële wedstrijden per jaar lopen binnen deze discipline. Dit combineer je vaak met kortere afstanden. Zo heb ik vorig jaar even naast jou gelopen tijdens de opwarming van de NN Zevenheuvelenloop. Welke afstand loop je zelf het liefst naast de marathon?


“Dat is moeilijk, ik loop wel graag een 10km eigenlijk. Hangt van de vorm af natuurlijk, haha. Een 10 miles of halve wanneer je niet in vorm bent kan wel eens pijnlijk zijn. Een 10km is een half uurke op de tanden bijten, dat lukt nog net, haha!”

Momenteel ben je in voorbereiding van de marathon van Rotterdam. Heb je na deze marathon al andere marathons op de planning staan? Welke marathon staat hoog op uw verlanglijstje om nog te lopen?


“Nee, nog niet officieel :p! Komt er hopelijk binnenkort aan.”

Meer en meer mensen beginnen zich toe te leggen op hardlopen en de marathon op zich wordt ook veel populairder. Welk advies zou je geven aan lopers zoals mij die zich willen toeleggen op deze afstand?


“Ze moeten eerst het plezier vinden om dan de trainingen te kunnen opdrijven. Veel mensen lopen te hard van stapel en raken geblesseerd of uitgeblust. Een goede opbouw is ontzettend belangrijk voor je lichaam. Wij worden, in tegenstelling tot wielrennen, niet gedragen door onze fiets. Dat is een enorme belasting voor ons lichaam.”

Jij weet als geen ander welke opofferingen je moet doen om een carrière te kunnen maken. Zou je jouw zoontje afraden om in uw voetsporen te treden of zou je het net aanmoedigen?

“Hij mag doen wat hij wil, één voorwaarde, ik wil dat hij het graag doet.”

Als prof train je veel en belast je uw lichaam serieus. Hierdoor loop je natuurlijk meer risico op blessures. Welke blessures heb je al gehad en hoe ga je hier mee om? Doe je bepaalde zaken als blessurepreventie?


“Ik praat niet graag over negatieve dingen, dus ik ga hier niet al mijn blessures opnoemen :p! Ja, ik doe aan blessurepreventie en daar ben ik mijn team ontzettend dankbaar voor!”

Voor ons als amateurlopers is het ongelofelijk om te zien aan welke snelheden jullie een marathon kunnen lopen. Vaak lijkt het dan nog zo te zijn dat jullie dit doen zonder echt af te zien. Of is het spreekwoord: “schijn bedriegt” hier van toepassing?


“Iedere marathon doet pijn, ik ga altijd all the way in de marathon. Maar hoe beter voorbereid, hoe beter je daar mee om kan en hoe later dat afzien begint. Veel zit ook gewoon tussen de oren. Ik ga tegen mezelf in de wedstrijd nooit zeggen dat ik aan het afzien ben :p!”

23926438_1954084958198341_7823179687959616106_o

5 tips to go for a run on your holiday.

Nederlandstalige versie onderaan

The summer has just begun. This means many people will get to enjoy some time off and go on a holiday. Going on a holiday doesn’t only mean being lazy. I couldn’t imagine a holiday without running anymore. In this blog I will share 5 tips to go for a run on your holiday if you can’t resist either!

Sicily 2
Running in Sicily summer 2018
  • Be prepared.

When you go on a holiday, you often arrive in a new and unknown environment. To go for a run then is not so easy. Before you leave, you better do some research to know what is ahead of you. You can use some apps which show you the most famous running routes at your destination. Like this you have an idea how long your run will be and how many km you’ll be running.

Through social media you can get in contact with people all over the world. Use these contacts! You can try to meet up with one of your followers to go for a run together or you can contact a running crew to join them on a run. Like this you get to know the area more without getting lost and you have more social contact at the same time.

  • Adjust your training.

When you go on a holiday it’s not useful to train really hard. Like I mentioned in my first tip you don’t know the area really well and you can be in another climate compared to where you live. When you are used to run on a flat course at home, you don’t need to do the same training on a holiday where there are only hills around. You will pay the price for this and it’s not going to stimulate you to go running again. It’s ok to do a slower run and enjoy the area. You can even take a break if you want to enjoy the views you don’t have at home.

  • Chose the right time to go for a run.

You are going on a holiday to spend time with your family or friends. Don’t go for a run in the middle of the day. Try to do your run early in the morning. You avoid the heat like this and afterwards you still have the whole day to do some fun stuff. Another advantage of running in the morning is it gives you energy for the rest of the day!

  • Never leave without you mobile.

This is actually a tip you always have to do! When you go for a run, bring your phone with you. Imagine if something happens, you will be able to alert somebody so they don’t worry too much. If you get lost during your run, you can use google maps to guide back to the place you are staying. Some sport watches have a function: “back to start”. Your watch uses the GPS to calculate the fastest route back to where you started your run. I used this function a few times already and it’s really convenient.

  • Participate at a race.

This is a unique experience. You get to experience the atmosphere of raceday on the destination of your holiday. If you don’t feel like making your own route, you can still use the opportunity to run places during the race you possible won’t be running otherwise. You will always remember this race since you don’t get to do this every week. Off course you don’t need to start this race with ambitions to run a PB. Just enjoy the race, the crowd and the area. Who knows you’ll get a nice medal as a memory of holiday at the same time.

Nederlandstalige versie

5 tips om te gaan hardlopen op vakantie.

De zomer is net begonnen. Dit wil zeggen dat er velen onder ons lekker kunnen gaan genieten op vakantie. Vakantie is echter niet alleen om te luieren! Ik kan me geen vakantie meer inbeelden zonder dat ik ga hardlopen. In deze blog geef ik 5 tips indien jullie het ook niet kunnen laten om een rondje te gaan lopen tijdens jullie vakantie.

Sicily 2
Hardlopen tijdens mijn vakantie in Sicilië, zomer 2018.
  • Wees voorbereid!

Als je op vakantie gaat, kom je vaak in een nieuwe en onbekende omgeving. Om dan zomaar te gaan lopen is niet evident. Voor je vertrekt kan je best wat opzoekingswerk doen om te weten wat je te wachten staat. Zo kan je gebruik maken van bepaalde apps die veelgebruikte looproutes voorstellen op jouw locatie. Zo heb je op voorhand een idee van het aantal kilometer dat je gaat lopen.

Via sociale media kan je in contact komen met mensen over heel de wereld. Maak hier gebruik van! Je kan eventueel afspreken met een van je volgers om samen eens een rondje te gaan lopen of je kan een running crew contacteren of je met hen kan meelopen. Zo kan jij de buurt leren kennen zonder dat je verloren loopt en je hebt nog eens extra sociaal contact!

  • Pas je intensiteit van je training aan.

Op vakantie heeft het geen nut om zware trainingen af te werken. Zoals hierboven aangegeven ken je de omgeving niet goed en je kan in een ander klimaat terecht komen. Als je thuis enkel vlak loopt, moet je op vakantie niet dezelfde training doen waar er alleen maar heuvels zijn. Dit zal je snel bekopen en dat zal je ook niet motiveren. Maak er een rustige training van en geniet van de omgeving. Neem gerust eens een pauze om te genieten van het uitzicht!

  • Kies het juiste moment om te gaan lopen.

In eerste instantie ben je op vakantie om tijd door te brengen met je familie/vrienden. Ga niet lopen op het midden van de dag. Probeer de training vroeg op de ochtend te doen. Op die manier vermijd je de echte hitte. Daarna heb je nog een ganse dag om leuke activiteiten te doen en zit je vol energie door die vroege training.

  • Ga nooit op pad zonder je GSM.

Deze tip moet je eigenlijk altijd toepassen. Wanneer je gaat lopen, moet je altijd uw GSM meenemen. Stel dat er iets gebeurd, kan je altijd iemand verwittigen zodat ze niet ongerust worden. Indien je toch de weg bent kwijtgeraakt, kan je via google maps de weg terug naar uw verblijfplaats vinden. Sommige sporthorloges hebben ook een functie “terug naar start”. Hierdoor berekent jouw horloge zelf de kortste weg terug naar je startplaats. Deze functie heb ikzelf ook al gebruikt op vakantie en is ontzettend handig!

  • Probeer mee te doen aan een wedstrijd als dit kan!

Dit is toch een unieke ervaring! Zo krijg je de kans om de sfeer op te snuiven tijdens een hardloopwedstrijd op je vakantiebestemming. Als je toch geen zin hebt om zelf een route uit te stippelen kan je dankzij deze wedstrijd toch op plaatsen lopen waar je anders nooit zou kunnen lopen. Deze wedstrijd zal je lang bijblijven aangezien je dit niet dikwijls zal kunnen doen. Je moet hier uiteraard niet starten met ambities om een PR te lopen maar geniet gewoon van de wedstrijd, de omgeving en de sfeer. Misschien krijg je nog een leuke medaille als aandenken aan jouw reis en wedstrijd!

Road to TCS Amsterdam Marathon

Het is alweer enkele weken geleden dat ik nog eens een blog gepost heb. Na de marathon van Antwerpen heb ik het enkele weken wat rustiger gehouden. Dit was zeker welkom aangezien mijn focus even niet op het lopen lag maar op iets anders. Op 08/06 ben ik namelijk in het huwelijksbootje gestapt met Laura. Hier ging uiteraard nog wat voorbereiding aan vooraf waardoor het lopen een beetje op de achtergrond werd gezet.  Dit wil natuurlijk niet zeggen dat ik helemaal ben stilgevallen.

IMG-20190609-WA0007

Dankzij de NN Running Club kon ik 03/06 opnieuw een conditietest afleggen bij Energy Lab. Deze keer heb ik mijn test gedaan in het filiaal in Paal aangezien het filiaal in Eindhoven gesloten is. Naast de conditietest deed ik ook opnieuw een dexascan. Het blijft toch telkens een beetje spannend om te zien hoe je vooruitgegaan bent tegenover vorige keer.  Na de marathon van Antwerpen heb ik nog wel gelopen maar aan een lagere intensiteit. Ik merkte op dat mijn hartslag aan de hoge kant was dus hierdoor had ik toch maar een klein hartje toen ik mijn test ging afleggen.  Na een kort gesprek met Joran probeerde ik niet teveel meer na te denken.

We gingen eerst van start met de dexascan. Er wordt een volledige scan van je lichaam gemaakt en tijdens de analyse krijg je de volledige samenstelling te zien. Het is altijd interessant om te zien hoe hoog/laag je vetpercentage is, hoe sterk je botten zijn, de verhouding spiermassa/vetmassa. Uit mijn scan van deze keer bleek dat mijn vetpercentage nu 20,3 % bedraagt. Dit is het gemiddelde als we kijken naar mijn leeftijdscategorie. Die BBQ’s in de zomer doen er dus uiteraard ook geen goed aan J. Eens ik terug op een consequente manier aan het trainen ben, zal dit wel terug wat dalen. Er was dus wel wat vooruitgang tegenover de vorige keer. Na de dexa-scan gingen we over naar het belangrijkste onderdeel van de dag.

Voor de marathon had ik een enorm goed gevoel te pakken en wist ik dat ik opnieuw progressie gemaakt had. De vraag was of ik dat na enkele weken met meer rust nog steeds ging kunnen bewijzen. Het principe van de test is uiteraard hetzelfde als de vorige keer. Ik loop telkens een blok van 5 minuten tegen een bepaalde snelheid. Na die 5 minuten wordt mijn lactaat gemeten en wordt de snelheid verhoogd met 1,5 kilometer per uur.  Deze keer startte ik de test aan een snelheid van 8,5 km/u.  De eerste blokken liepen vlotter dan verwacht. Ik probeerde niet teveel te kijken naar mijn hartslag zodat ik zo min mogelijk zou liggen nadenken en vergelijken met mijn vorige test. Naarmate de snelheid toenam, kreeg ik het wel zwaarder. Vooraf had ik gehoopt het blok van 16km/u te kunnen uitlopen. Tijdens de test zelf merkte ik toch dat dit niet eenvoudig ging zijn maar ik moest en zou op zijn minst hetzelfde halen als de vorige keer. Uiteindelijk ben ik op hetzelfde punt gestopt als vorige keer. Na 2 minuten tegen 16 km/u was het genoeg. Na een verfrissende douche was het tijd voor de analyse van mijn test.

Tot mijn grote verrassing was er toch een duidelijk verschil zichtbaar. Mijn aërobe drempel is opgeschoven van 10,3 km/u naar 11,5 km/u aan 159 bpm. Mijn anaërobe drempel is opgeschoven van 12,8 km/u naar 13,4 km/u aan 172 bpm. Dit gaf me toch de nodige moed om er terug vol tegenaan te gaan. Mits een normale voorbereiding zonder blessures en een verstandige wedstrijdindeling zou ik in Amsterdam echt wel in staat moeten zijn om eindelijk onder die grens van 3:30 uur te blijven.

IMG_20190603_132226_793

Het is nu nog 4 maanden te gaan voor de marathon van Amsterdam. Ik heb dus nog voldoende tijd in aanloop van deze wedstrijd. Begin augustus begint mijn effectieve voorbereiding. Tijdens de tussenperiode ga ik al proberen om mijn basisconditie terug te verstevigen. Ik heb ook nog een aantal wedstrijden ingepland waarvan de eerste deze vrijdag. Dan zal ik meelopen tijdens de 15 km op de Midzomernachtrun in Gent. Een week later loop ik de 10km tijdens de classic in Tessenderlo en eind juli heb ik een 15 km wedstijd gepland tijdens onze reis in Singapore. Leuke vooruitzichten! Hebben jullie al eens deelgenomen aan loopwedstrijden tijdens jullie vakantie? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!

Antwerp marathon: new lessons to be learned!

Nederlandstalige versie onderaan

Antwerp marathon: new lessons to be learned!

It has been more than a week since I ran the Antwerp Marathon. It’s about time to share my race report with you!

On Sunday April 28th, I was lined up for my fifth marathon with ambition. I absolutely wanted to run sub 3 hours and 30 minutes. I even had the feeling I could do better. I was secretly aiming for a time between 3 hours 20 to 3 hours 25. About one hour before the race, Laura dropped me off at the starting area. I was going to meet Kim at the entrance of the expo so I could pass him his bib. In the meantime, I saw some other familiar faces again.  That’s a fun advantage of running in Antwerp.

The day before the race, Wess asked me what my goal was. He had the same plan so he asked if I wanted him to pace for me. We met in starting box in between the flag of 3 hours 15 min and the flag of 3 hours 30 min. We were lucky it stopped raining before the race began. The race started at 09.00 am. During the first kilometers, it was more crowded but I managed to stay right behind Wess. As soon as we came out of the “Waaslandtunnel”, we had more space to run. We were running at a pace of about 13 km/h. The flag of 3 hours 15 was still right in front of us. My legs felt good and because of the adrenaline I could keep up easily. When we ran “De Kaaien” there were a lot of supporters so it’s always more fun to run like that. We finished our first 10 km in 46 minutes and 37 seconds.

We passed by some colleagues who came out to support. A little bit passed the half marathon point, Laura waited together with our kids and Bruno, who would cycle with me for the rest of the race. I was still having a good feeling and I could keep up with Wess. In the meantime, we talked a little bit about our future goals. Every 6 km, I took an energy gel and I tried to take some sips of water at every drinking station we passed by. Before I even realized, the race was already halfway. I passed the half marathon point in 1 hour 38 minutes and 1 second. This is actually a new PB on this distance! If I could keep up with this pace, I would easily reach my goal. A little behind the drinking station I saw my kids standing. I was waving to them so they could see me in time. High 5 and go on! This gave me an extra boost but I did notice I wasn’t going to able to keep up with this pace the whole race. The flag of 3 hours 15 was still in our sight and this was something I would never have expected. I kept in Wess’s steps and the kilometers flew by. We passed the 30 km-point in 2 hours 20 minutes and 57 seconds. If I would slow down a bit, I still would have run an amazing time. All marathon runners know the race only starts at the mark of 30 – 35 km. This wasn’t any different today. I noticed my energy level was decreasing faster. I told Wess I was getting into difficulties. He tried to encourage me not to give up. I knew I was going to see some supporters again in “ Het Rivierenhof”, so I tried to hold on. First we saw Marion, she ran with us for a short time but she immediately saw I was having difficulties. She tried to cheer me up and we kept going. A little bit further I saw my coach Luk, who also followed me for a while on his bike. He also noticed I didn’t really respond to what he was telling me. We passed by the 35 km point but those final 7 km could take forever. At the next drinking station, I had to stop for a while to catch my breath and drink some more. Other runners tried to convince me not to stop running to avoid getting cramps. I asked an extra energy gel from Bruno, hoping to get some more energy again. This was a mistake. When you take your energy gels too fast, your body can’t process them and you will get a reaction. My pace was already decreasing but I could still manage to reach my goal.

IMG-20190428-WA0002

A few kilometers further, it went completely wrong. When we just passed the 38 km, I didn’t feel good anymore. I got nauseous, my head was spinning and i felt like I had to vomit. Wess stayed with me to see if I was ok. He asked me if I could continue but I even had to keep my balance by leaning against some cars. I really had to sit down for a while. A volunteer further down the road called me to come and sit on his chair. I told Wess to continue his race because I didn’t wanted him to lose too much time. He was also running the ten miles race in the afternoon. He told me he would send somebody from first aid to come and help. I arrived at the volunteer and sat down on his chair. I asked if they had a coke because I thought I needed some sugar. After one minute, I had a cramp in my right leg . Thank god it didn’t last too long! A few minutes later, 2 people from the Red Cross arrived. The asked me some questions and checked my pulse and blood pressure. They were both ok. They asked me what I wanted to do. Continue the race or stop. That last one was never an option. I only had to go for 4 more kilometers. I had and would reach the finish, even if I had to crawl over it. In the meantime, I warned Laura about what happened since they were waiting for me at the finishing line. They thought I was almost there so I had to warn them it would take longer. After 20 minutes, I decided to start walking again. Time didn’t matter anymore. Some familiar faces passed by me when I was catching my breath on the chair. When I started walking again I got a phone call from Laura. Our daughter Quinn was crying because of what happened to me and she wanted to talk to me. When I heard her crying on the phone, I also cried a bit. Just at that moment, I passed by one of the photographers. My dad and my aunt who were also at the finish line walked towards me. I met them around the 39 kilometer. I walked with them for a while but I decided to start running again during the final kilometer.  At first everything hurts but after a while I could run again at a slow pace. Once I was on “De Kaaien” again I knew the finishing was almost there. I kept going and ran towards the green carpet which lead us towards the finish. I crossed the finish in 4 hours 19 minutes and 18 seconds. I got my medal and searched for the exit. I was disappointed but most of all I was happy I did reach the finish and I could be with my supporters again. Especially the hugs from our kids made me forget about everything.

After a few minutes Kim arrived with us. He finished his second marathon in less than 4 hours so he reached his goal. We left towards the “Groenplaats” where we had to take the tram towards our car. I was so convinced I could run sub 3 hours 30. I was afraid in advance that if I wouldn’t succeed I would have been very sad. Fortunately, this was not the case. I was able to switch the button fast enough and the most important was to learn some lessons from what happened for my next marathons. My next marathon this year will be the one in Amsterdam, October 20th. I have my next test scheduled on June the 3th at Energy Lab in Paal. I’m already very motivated to get started again and with a better race plan, I will succeed in Amsterdam!

Thank you NN Running Club and Energy Lab for your support and guidance towards my fifth marathon. I also want to thank Wess for his support and help during the whole race. Unfortunately we couldn’t make it to the finishing together. I also want to thank all my supporters who showed up and of course my family. Without their support, I could never do this marathon adventure. Next appointment: Amsterdam!

IMG-20190428-WA0010

Nederlanstalige versie

De marathon van Antwerpen: nieuwe lessen getrokken!

Het is ondertussen al meer dan een week geleden dat ik de marathon van Antwerpen gelopen heb. Hoog tijd dus om eindelijk mijn verslag te delen met jullie!

Zondag 28/04 stond ik met de nodige ambities aan de start van mijn 5de marathon. Ik wilde absoluut onder die grens van de 3 uur 30 blijven.  Ik had het gevoel dat er zelfs meer inzat. Ik hoopte stiekem op een tijd rond de 3 uur 20 – 3 uur 25. Laura had me ongeveer een uur voor de wedstrijd afgezet vlakbij de start. Ik had nog afgesproken met Kim aan de ingang van de expo om zijn startnummer te geven. Tussendoor kwam ik nog een aantal andere bekende gezichten tegen. Dat is een leuk voordeel van in Antwerpen te lopen.

Wess had me gevraagd welke tijd ik in gedachten had. Hij had hetzelfde plan en stelde voor om samen te lopen. We zagen elkaar in het startvak en stonden tussen de vlag van 3 uur 15 en 3 uur 30. Gelukkig was het gestopt met regenen vlak voor de wedstrijd begon. Om 9 uur werd het startschot gegeven. Tijdens de eerste kilometers was het nog een beetje drukker maar ik kon Wess goed blijven volgen. Van zodra we uit de Waaslandtunnel waren, had je meer plaats om te lopen. We liepen een tempo van ongeveer 13km/u. De vlag van de 3 uur 15 liep nog vlak voor ons. Ik had wel een goed gevoel in mijn benen en door de adrenaline loop je altijd wat sneller. Langs de kaaien stonden best veel supporters wat het altijd leuker maakt om te lopen. De eerste 10 kilometer liepen we in een tijd van 46 minuten en 37 seconden.

De volgende kilometers liepen we een paar collega’s voorbij die langs de weg stonden te supporteren. Net voorbij de halve marathon zou Laura staan wachten met onze kindjes en Bruno, die de rest van de wedstrijd ging volgen op de fiets. Ik had nog steeds een goed gevoel en kon vlot meelopen met Wess. Tussendoor babbelden we ook wat over de volgende wedstrijden die we gepland hebben. Elke 6 kilometer nam ik een gel en elke drankpost die we voorbij liepen, probeerde ik enkele slokken water te nemen. Voor ik het wist was de wedstrijd bijna halfweg. Ik passeerde het punt van de halve marathon in een tijd van 1 uur 38 minuten en 01 seconde. Dit is eigenlijk een nieuw record op de halve marathon. Als ik dit tempo zou kunnen aanhouden, kwam ik ruim voor mijn doel binnen. Net voorbij de drankpost zag ik mijn kindjes al staan langs de weg. Ik zwaaide al van ver zodat ze me goed zagen aankomen. High 5 en verder! Dit gaf weer even een boost maar ik merkte toch al aan mijn benen dat ik dit tempo geen ganse wedstrijd ging kunnen aanhouden. De vlag van 3:15 liep nog steeds in ons gezichtsveld en dat had ik nooit verwacht. Ik bleef in Wess zijn spoor lopen en de kilometers bleven voorbij vliegen. We liepen het 30 kilometer-punt voorbij in een tijd van 2 uur 20 minuten en 57 seconden. Indien het tempo dus wat zou zakken, kwam ik nog op een zeer mooie tijd binnen. De marathonlopers onder ons weten dat een marathon pas start vanaf de 30 – 35 kilometer. Dit was deze keer helaas niet anders. Ik merkte dat mijn energiepijl opeens sneller naar beneden ging. Ik gaf aan bij Wess dat ik het moeilijk kreeg. Hij probeerde me te motiveren om niet stil te vallen. In Het Rivierenhof gingen weer wat supporters staan dus ik probeerde aan te klampen. Eerst kwam ik Marion tegen die een kort stukje met me meeliep. Ze zag onmiddellijk dak ik het al best zwaar had. Ze probeerde me op te peppen en we gingen verder. Een beetje verder kwam ik mijn coach Luk tegen die ook even mee reed met de fiets. Hij merkte ook op dat ik niet echt reageerde op wat hij tegen me zei. We zijn ondertussen de 35 kilometer voorbij maar die laatste 7 kilometer kunnen nog lang gaan duren. Bij de volgende drankpost moest ik even stoppen om even op adem te komen en wat meer te drinken. Andere lopers probeerde me ook te overtuigen van niet te stoppen om zo krampen te vermijden. Ik vroeg aan Bruno een extra gel in de hoop om zo terug wat energie te krijgen. Hier maakte ik een vrij belangrijke fout. Als je de gelletjes te kort achter elkaar neemt, kan uw lichaam dit niet helemaal verwerken en krijg je een tegenreactie. Mijn tempo was al redelijk gedaald maar ik ging nog steeds perfect voor mijn doel binnenkomen.

IMG-20190428-WA0002

Enkele kilometers later liep het echter helemaal fout. Net voorbij de 38 kilometer werd ik echt niet goed. Ik werd misselijk, draaierig en kreeg braakneigingen. Wess bleef bij me wachten om te kijken of alles wel ok was. Hij vroeg me of ik nog verder kon maar ik moest mezelf proberen recht te houden tegen de auto’s. Ik moest echt even gaan zitten. Een seingever die een beetje verder op stond riep tot bij hem te komen zodat ik op zijn stoel kon gaan zitten. Ik zei tegen Wess dat hij verder mocht gaan. Ik wilde niet dat hij teveel tijd verloor want hij moest na de marathon ook nog de 10 miles lopen. Hij zei dat hij iemand van de EHBO ging sturen als hij ze tegenkwam. Ik ging tot aan de stoel en zette me neer. Ik vroeg of ze iets van cola hadden omdat ik het idee had dat mijn lichaam suikers nodig had. Al snel kreeg ik een kramp in mijn rechterbeen. Gelukkig duurde die niet te lang! Een paar minuten later kwamen er 2 mensen van het Rode Kruis aan. Ze stelden wat vragen en controleerden ook mijn hartslag en bloeddruk. Dit was allebei ok. Ze vroegen wat ik wilde doen. De wedstrijd verder zetten of ging ik stoppen. Dat laatste was geen optie! Ik had nog maar 4 kilometer te gaan. Ik moest en zou de finish halen, al moest ik erover kruipen. Ik had mijn vriendin ondertussen gewaarschuwd want zij stonden aan de finish te wachten. Zij dachten dat ik er bijna was dus ik moest ze even waarschuwen. Na een dikke 20 min stil te zitten besloot ik rustig te beginnen wandelen. Tijd was nu van geen belang meer. Er waren ook al een hoop bekenden voorbij gelopen toen ik op de stoel aan het bekomen was. Toen ik net begon met wandelen, kreeg ik telefoon van Laura. Onze dochter Quinn was aan het huilen omdat ik niet goed geworden was. Ze wilde mij even horen.  Toen ik haar hoorde huilen door de telefoon volgde er bij mij ook enkele tranen.  Net op dat punt kwam ik een van de fotografen tegen. Mijn vader en meter die ook aan de finish stonden kwamen naar me toe gewandeld. Ik kwam hen tegen net voorbij de 39 kilometer. Ik wandelde even met hen mee maar besloot die laatste kilometer toch al lopend af te werken. In het begin deed alles pijn maar naar het einde toe kon ik toch terug een beetje normaal lopen. Eens ik de Kaaien opliep, wist ik dat het einde in zicht was. Ik ging door en liep vervolgens de groene loper op die ons naar finish leidde. Uiteindelijk liep ik over de finish in 4 uur 19 minuten en 18 seconden. Ik nam mijn medaille in ontvangst en zocht de uitgang. Ik was teleurgesteld maar ook vooral blij dat ik toch de finish gehaald heb en bij mijn supporters kon zijn! Vooral de knuffel van onze kindjes maakte veel goed.

Een beetje later kwam Kim ook bij ons toe. Hij heeft zijn tweede marathon uitgelopen binnen de 4 uur en zo zijn doel wel gehaald! We gingen samen richting de Groenplaats waar we de tram moesten nemen richting onze auto. Ik was er zo van overtuigd dat ik binnen de 3 uur 30 de finish zou halen. Indien het niet zou lukken ging ik mentaal toch een tik krijgen, dacht ik op voorhand. Gelukkig was dit helemaal niet het geval! Ik kon vrij snel de knop omdraaien en het belangrijkste is dat ik weer bepaalde dingen geleerd heb uit deze wedstrijd naar mijn volgende marathons toe. Mijn volgende marathon dit jaar is die van Amsterdam op 20 oktober. Op 3 juni staat mijn volgende test bij Energy Lab in Paal gepland. Ik zit nu al vol motivatie om aan mijn volgende voorbereiding te starten en met een slimmer wedstrijdplan gaat het in Amsterdam zeker goedkomen!

Bedankt NN Running Club en Energy lab om me te begeleiden naar mijn 5de marathon. Ik wil ook Wess nog bedanken voor zijn steun en hulp tijdens de wedstrijd. Spijtig genoeg hebben we de finish niet samen gehaald. Vervolgens wil ik de talrijk opgekomen supporters nog bedanken en uiteraard mijn gezin. Zonder hun steun zou ik dit mooie marathonavontuur niet kunnen verwezenlijken! Volgende afspraak: Amsterdam!

IMG-20190428-WA0010

 

 

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: